OpenHartig Verhaal Over Mijn Leven Als VrachtWagenChauffeur.

OpenHartig Verhaal Over Mijn Leven Als VrachtWagenChauffeur.

Ik ben in het begin als chauffeur heel erg bang geweest.Bang voor het onbekende,andere steden,andere plaatsen en of ik het losadres wel kon vinden.Ben daarmee ook wel eens in paniek vastgereden.

Ik reed bij A.C.Mulders in Zevenbergen mijn éérste jaar als vrachtwagenchauffeur,ik reed met een klein vrachtwagentje met zeilen en moest iets van schoenen ofzo uitbestellen naar winkels ergens in het land,kom ik op een gegeven moment bij een omleiding terecht en die omleiding brengt mij naar een bos met een zandpad,ik dacht daarwel doorheen te rijden,maar reed me mooi vast,stukje verder stond een boerderij,ben daar naartoe gelopen,de boer uitgelegd van die omleiding en dat ik nu vast sta met mijn vrachtwagen,of hij mijn vrachtwagen door dat zand wil trekken met zijn tractor,nou dat was geen probleem hoor.

Ik moest volvo’s naar dealers toe brengen en dwaalde maar wat rond,kon die dealer niet vinden en ineens had ik het gevoel dat ik terug moest vanwaar ik vandaan kwam,ik kwam bij een groot kruispunt met stoplichten met middenbermen dus breed genoeg om rond te draaien dacht ik,dus ik probeer zo scherp mogelijk om te keren,kom ik met 1 kant van de wielen aan de overkant in de zachte berm terecht net over een stoeprand en had geen snelheid meer om over die stoeprand heen terug op de weg te komen,stond ik mooi vast,weet niet meer hoe ik weer weg heb kunnen komen.

Was Volvo dealer in Raamsdonkveer,had de verkeerde afslag genomen en moest door het centrum waar het verboden was voor vrachtauto’s naar de dealer toe en toen reed ik hem voorbij,het was s’morgens vroeg en nog donker.kwam ik daarna bij een kruispunt met stoplichten en daar linksaf was een open ruimte om te draaien op platgrond dacht ik,toen ik daarop reed en mijn vrachtauto rondreed,zakte ik op een gegeven moment tot aan mijn assen toe weg in de modder.Moest het zelf maar oplossen want een bergingsauto was te duur zei de planner.Toen het wat lichter werd,zag ik aan de andere kant van het stoplicht dat ze daar huizen aan het bouwen waren en ben daar naartoe gelopen en om hulp gevraagd.Na een tijdje kwam er een 5-asser geladen met asfalt van Caron en die heeft mij weer op de weg getrokken.Ik heb hem daarvoor bedankt en hem 10 gulden gegeven.

Ongeluk,

Ik moest leeg met de vrachtauto van IntraMast Oud-Gastel naar de Volvo fabriek in Born laden,het had die nacht hard gevroren en ze gaven ijzel op,maar binnendoor naar Etten Leur was niks aan de hand,bij Breda ook niet,totdat ik richting Tilburg op de autobaan kwam,daar reden ze allemaal zo langzaam,ik wilde ze gaan inhalen en mijn trekas(2de as)bleef in de ijsspoorvorming hangen,gleed zo tegen de midden vangrail aan en mijn aanhangwagen kaatste zo terug naar de rechterbaan en sloeg een as krom van een oplegger,dit was het eerste en enige grote ongeluk dat ik gehad heb.

Ik moest met een collega naar Bologne Sur Mer (F),3 landrovers laden voor Rotterdam maar wij konden of mochten niet in de stad laden,buiten de stad hadden ze een terreintje waar je je vrachtauto kon parkeren en kwam er een fransman met een luxe auto en die bracht ons naar de Landrovers in de stad (Bologne Sur Mer) ,nou jongen,die fransman reed als een gek door die stad,ik had het wel benauwd hoor en dat moest ik dan 3x meemaken,ik heb het wel benauwd gehad hoor,maar alles liep gelukkig goed af.

Toen mocht ik op een gegeven moment buitenland rijden,1 adres en moest achter collega aan rijden en als hij dan een stoplicht mee had en ik tegen,klopte de zenuwen in mijn nek,want ik wist de weg niet,maar ben nog nooit op die manier zoek gereden kon collega daarna goed volgen,altijd trouwens,want je hield alleen zijn achterlichten in de gaten,dus je wist nog steeds niet hoe je moest rijden naar het losadres,bij meerdere keren naar hetzelfde adres dan weet je het wel en zo leer je de weg,ik weet nog goed,we moesten naar Frankrijk Étaples heette dat plaatsje,losadres was bij een transport bedrijf.lag helemaal aan de westkust van Noord Frankrijk,reed je in frankrijk tot aan Arras over de autobaan en dan van daaruit binnendoor naar de west kust,drie en een half uur rijden,dwars door de stad Arras heen,toen waren er nog geen autowegen zoals nu.En dan je collega maar zien bij te houden de éérste keer,met al die stoplichten in de stad en wij hadden toen ook nog geen 27MC Bakkie om met met elkaar te praten.Ik heb het toen echt spaans benauwd gehad de éértste keren.

Later toen ik leraar was zei ik altijd tegen die chauffeur,maak je maar geen zorgen,ik hou je in de gaten en desnoods stop ik en wacht op jou,maar met de 27MC bakkie,kon je het uitleggen als hij achterop raakte en je ging van richting veranderen,ik liet collega altijd voorop rijden en legde via de 27MC bakkie uit hoe hij rijden moest,weet hij gelijk voor de volgende keer hoe hij rijden moet en niet net als ik,dat ik de eerste keer alleen de achterlichten van zijn vrachtwagen heb gevolgt.

Ik werkte al een aantal jaren bij IntraMast autotransport en ik kreeg een nieuwe vrachtwagen,ééntje die negen auto’s kon laden en ook twee vrachtauto’s,nou die wou ik wel,was gek op dat vrachtauto vervoeren.

Klik op de foto’s voor mijn fotowebsite. 

Geladen met 2 Volvo trucks.

Geladen met 9 Volvo’s.

Op een gegeven moment moest ik naar Italie,was er al eens geweest en had toen geen problemen,mijn ome Puk,de jongste broer van mijn vader,was daar met een IntraMast vrachtwagen verongelukt en dacht dat dat mij ook kon overkomen.

Mijn Ome Puk,voor zijn vrachtwagen.

Ik moest met een aantal chauffeurs naar dat,voor mij éérste keer,losadres Bologne en zodra we Italie binnen reden werd ik zo ziek als een hond,alleen maar overgeven,zelfs een slok water hield ik niet binnen,heb zolang ik in Italie was,3 dagen,niks gegeten en gedronken en zodra we Italie buiten reden was het over,heb daarna wel uitgebreid en veel gegeten,was het angst of een griep,weet het niet,heb daarna de planning uitgelegd dat ik niet meer naar Italie wou.Later bij De Rooy moest je de Volvo’s naar de dealers brengen en dat deed ik gewoon,heb mijn angst overwonnen,heb heel veel naar Sicilië gereden,tot Palermo toe.

Ik heb ook Nissan en Mazda in Duitsland naar de dealers gebracht,maar in Duitsland liggen boeken bij de benzine stations met alle wegen van een bepaald district erop,zo kun je de weg naar de dealers makkelijk vinden,boek werd door de baas terug betaald en je kan hem later weer gebruiken als je in die buurt weer dealers moet uitbestellen,zo noemen wij dat.Toen had ik geen angst meer.

En ook naar Engeland had ik totaal geen angst,maar toen vertrouwde ik de collega chauffeurs,de éérste keer naar Engeland en toen hadden we allemaal een 27MC Bakkie,konden we met elkaar praten. Later toen ik alleen ging rijden in Engeland kocht ik zo’n groot wegen boek,waar elk weggetje van Engeland en Schotland opstond en ook in de trucks die ik vervoerde lag een klein plattegrondje met alle dealers erop,was makkelijk zoeken en ook de districten geven ze in Engeland met borden aan en dat district staat ook op je vrachtbrief.

Ik moest een keer bij Leyland DAF laden in Preston,Noord Engeland,4 DAF 55 en die waren net zo breed als mijn auto,dus moest mijn cilinders om de brug mee omhoog te doen naar buiten schuiven en dat was ik toch vergeten,ik reed mooi de cilindersteun aan de andere kant kapot.

De kapot gereden cilinder en de inham waar de cilinder in en uit kan.

Hier vanaf de achterkant,met kapotte cilinder.

Het bovendek met truck erop lag nu op het onderste chassis,nu iets bedenken om dat dek weer omhoog te krijgen.

Met de aanhangwagen dek van mijn collega ging ook niet.

Toen hebben we maar een bedrijf gebeld die gespecialiseerd is in hydraulische leidingen en cilinders.

wij hadden niet altijd terugvracht vanuit Engeland en dan zette mijn maatje zijn truck op de mijne en reden we samen terug naar Eindhoven Nederland.

Na het Engeland rijden heb ik nog ongeveer 1 1/2 jaar (1996) naar Italie gereden,Volvo’s naar de dealers brengen,maar nu had ik een slaapcabine,heb veel naar Sicilië gereden,was rit van 2 weken.s’Avonds ging ik dan op hoerenjacht,er stonden altijd wel ergens hoeren als je binnendoor reed in Italië,ik ben een echte hoerenloper geweest,was toch vrijgezel,hoefde aan niemand verantwoording af te leggen.

Ik had in Langley(UK) geladen voor portishead vlakbij Bristol,4 zware Ford Iveco chassis,kon niet harder rijden dan 80Km anders ging ik heel erg slingeren,had in no-time politie achter me,maar ik slingerde niet meer dus geen probleem,maar nou wilde ze vanuit de planning dat ik mijn vrachtwagen op die van een De Rooy vrachtauto transporter zette en naar Langley ging,die chauffeur van De Rooy zei,dat dat niet ging,ik zei,we moeten het eerst proberen dan weten we het zeker,dus zo gezegt,zo gedaan,maar het ging inderdaad niet.

Verder als dit kon ik hem er niet oprijden.

Ik bleef met de triangel aan zijn opbouw.

Zo heb ik een paar foto’s gemaakt,zodat ik kan bewijzen dat we het geprobeert hebben hem op te laden.

DAF XF bij de White Cliffs Of Dover (VK),wachtend op de ferry naar Calais(F)

Ik moest laden in Doncaster (UK) 4 tractoren voor Son en Breugel,de zaak.maar die tractoren hadden alle 4 joekels van contragewichten aan de voorkant en kon ze zo niet laden,planning gebeld,ja haal de gewichten er maar af en leg ze in de cabine,nou ik heb me een breuk getild,had het in mijn rug de volgende dag,pfff.Later dacht ik er nog eens over na,vrachtauto is een 4 lader,had de eerste ook schuin omhoog kunnen zetten dan dan ging het wel.

Geladen met 4 tractoren.

Zulke contra gewichten hadden alle 4 de tractoren.

Beter zicht van de achterkant.

Die éérste had ik achteruit moeten zetten en dan bij de voorwielen omhoog,dan had die 2de eronder gekunt voor een gedeelte.

Volvo FL10 waarmee ik Italië reed.

In maart 1998 heb ik een DAF XF gekregen om opnieuw naar Engeland te rijden,maar dat hield ik niet lang vol,veel teveel werkdruk,heb het geprobeert,ben in november 1998 bij WalonBNL begonnen.

En bij WalonBNL Vrachtauto transport,reden we eerst opgeladen,mijn truck op die van mijn collega,naar de fabriek in Wörth,Zuid Duitsland en dan zit je bij die chauffeur in de cabine,kan je zien hoe hij rijd.

Ik moest voor de éérste keer gaan laden in Arbon,Zwitserland,dat waren Mercedes Econic en daar was de opdracht dat je bij Romanshorn de grens overgaat ongeveer 5 kilometer van de Mercedes fabriek,maar ik had voor een tunneltje rechtsaf moeten gaan,naar de grens en vlak daarna het pontje over de Bödensee,maar ik reed mooi het dorpje binnen en kwam op een pleintje uit,ben het gaan vragen en ze zeiden:daar aan de overkant van de haven moet je zijn,uitgelegt hoe ik daar moet komen en gelijk naar de grens gereden.

Laadterrein van Mercedes fabriek in Arbon,Zwitserland.

Mijn vrachtje voor de Nederlandse brandweer.

Op dat pleintje aan de overkant kwam ik uit.Was wel mooi daar.

En later met de Volvo’s uitbestellen,in die trucks lagen ook dealer boekjes,zo kon je de dealer makkelijk vinden,want daar stond een klein plattegrondje op hoe je moest rijden.Maar op een gegeven moment zocht ik graag naar een adres,je weet met verkeerd rijden nooit wat je tegenkomt,zo heb ik meerdere keren een goed chauffeursrestaurant gevonden.En mijn laatste drie weken in Engeland met een autotransporteur (Bah) ,daar stond precies aangegeven op de achterkant van de vrachtbrief hoe je naar die dealer rijden moest,dat was makkelijk.Daar ben ik ziek geworden en nooit meer beter van geworden,Chronise-Depressie.